Starzy adwersarze po miesiącach nieporozumień, Francja i Wielka Brytania zawarły w 1904 roku “entente cordiale” czyli “serdeczne porozumienie” (w dosłownym tłumaczeniu). Nie dotyczyło ono sojuszu militarnego, ale rozwiązywało wzajemne konflikty kolonialne, co stanowiło podstawę późniejszej współpracy kolonialnej.
Postanowiono działać wspólnie. Wojna burska nadwyrężyła imperialne zasoby Zjednoczonego Królestwa. Tymczasem Rosja, Japonia, Stany Zjednoczone, Francja oraz Niemcy rozbudowały znacząco swoje floty, zagrażając bezpośrednio pozycji Wielkiej Brytanii na morzach. Francja z kolei zamierzała odwieść Brytyjczyków od blokowania francuskich ambicji kolonialnych w Afryce. Obydwa kraje chciały również uniknąć wmanewrowania w wojnę pomiędzy Rosją i Japonią (Wielka Brytania popierała Japonię, a Francja Rosję).
Ustalono również prawo połowu poza Nowofundlanią, ale jej najważniejsze klauzule dotyczyły dwóch państw północnoafrykańskich. Polityka Francji “pokojowej penetracji”, a naprawdę powolnego zagarniania Maroka niepokoiła Wielką Brytanię, ponieważ jej statki musiały przepływać przez Cieśninę Gibraltarską w drodze nad Morze Śródziemne. Z kolei Brytyjska okupacja Egiptu, który za czasów Napoleona stanowił część cesarstwa, irytował Francję. Ententa rostrzygnęła te kwestie: od tej pory żadne z państw nie będzie się sprzeciwiać akcji drugiego w tym regionie.
Powołanie Ententy pokazało również, że oba państwa mogą i potrafią ze sobą współpracować. Egipt i Maroko nie miały nic do powiedzenia przy określaniu swojego losu. Także myślące o ekspansji Niemcy z niepokojem patrzyły na układy Francji i Wielkiej Brytanii.
Cesarz Wilhelm II próbował sprawdzić działanie Ententy, przedstawiając się jako protektor marokańskiej niezależności. Rezultatem było zacieśnienie się angielsko-francuskiego porozumienia oraz jeszcze większa izolacja Niemiec.
Entente cordiale przetrwało do wybuchu II wojny świetowej.
Comments
Leave a Reply