Jesień rok 1902 syberyjska osada Wiercholeńsk. Zesłaniec, 23 letni Lejb Dawidowicz Bronstein melduje policji, że jest chory. Policjanci codziennie zaglądają do niego, zawsze leży na boku twarzą dościany. Pewnego dnia przyglądają się uważniej i okazuje się, że zamiast skazanego leży manekin. W tym czasie Bronstein jest już daleko w drodze do Irkucka, schowany pod słomą w chłopskim wozie.
Jego przyjaciele wyposażyli go w walizkę pełną ubrań i niewypełniony paszport. W rubryce nazwisko wpisuje Trocki, prawdopodobnie z od niemieckiego słowa oznaczającego “opór”. Od tego momentu Lejba Dawidowicza Bronsteina wszyscy poznają jako Lwa Trockiego przydomek “Pióro” od jego łatwości pisania.
W ciągu czterech lat więzienia i syberyjskiego zesłania, Trocki brał aktywny udział w ruchu rewolucyjnym, pisząc artykuły do podziemnej prasy. Będąc na zesłaniu śledził wydarzenia dzięki literaturze, która była przemycana do Wiercholeńska z Londynu i Genewy.
Szczególną uwagę Trockiego przykuła broszura zatytułowana “Co zrobić?” mało znanego ideologa W.I. Lenina. Właśnie ta broszura przyczyniła się do wzmocnienia chęci ucieczki z Syberii. W broszurze Lenin przekonywał, że elitarna kadra profesjonalistów powinna objąć kontrolę nad rewolucją proletariacką. Sam Trocki się nie do końca z tym zgadzał ale uznał Lenina za przywódcę jakiego w danej chwili potrzebują.
Po ucieczce z zesłania Trocki udał się do Londynu, gdzie odrazu udał się do mieszkania Lenina. Żona Lenina, Nadieżna Krupska, otworzyłą drzwi i wykrzyknęła gdy go zobaczyła: “Pióro przyszedł!”. Tego październikowego ranka 1902 roku Lew Trocki został przyjęty przez Włodzimierza Ilicza Lenina jako jego towarzysz i protegowany.
Do roku 1907 przebywał na emigracji. W 1917 roku został członkiem partii bolszewickiej, był Przewodniczącym Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, jak również jednym z przywódców bolszewickiego zbrojnego przewrotu.
Źródło: “Nasze Czasy. Ilustrowana Historia XX Wieku” pod redakcją Lorraine Glennon. Grupa Wydawnicza Bertelsmann.
Comments
Leave a Reply