Niemcy były w 1906 roku najdynamiczniej rozwijającym się krajem zarówno pod względem militarnym, jak i gospodarczym. Niestety nie liczyły się zupełnie w walce o kolonie.
Kanclerz Berhard von Bülow ślubował wygranie dla swojego narodu “miejsca w słońcu“. Bülow i cesarz Wilhelm II z rezerwą odnieśli się do zawartej przez Francję i Wielką Brytanię entente cordiale. Niemcy więc próbowały zdobyć strefy wpływów w Afryce, m.in. w Maroku, które należało Do Fracji.
31 marca 1905 roku cesarz Wilhelm II wpłynął na pokładzie swojego jachtu do marokańskiego portu Tanger, gdzie oświadczył, że przybył pozdrowić sułtana jako niezależnego władcę. Wywołało to obromne oburzenie Francji.
Młody sułtan Maroka Abd Al-Aziz zwołał międzynarodową konferencję, która miała się odbyć w hiszpańskim mieście Algeciras leżącym na wprost Cieśniny Gibraltarskiej. Konferencja odbyła się w dniach 7 stycznia – 16 kwietnia 1906 roku. Wzięło w niej udział łącznie 11 państw europejskich oraz Stany Zjednoczone. Cesarz próbował zdobyć poparcie dla wolnego (czyli niemieckiego) handlu i wyeliminować Francuzów z Maroka. Miał też nadzieję, że uda się poróżnić Francję i Anglię.
Jednak delegaci niemieccy popełnili jeden poważny błąd, którym zrazili do siebie emisariuszy z pozostałych krajów. Posługiwali się groźbą wojny. Francja natomiast przekupiła Hiszpanów strefą wpływów w Maroku i Włochów przyrzeczeniem niewtrącania się w sprawy Libii. Amerykanie byli neutralni, zgodnie z poleceniem wydanym przez prezydenta Roosvelta, aby nie narażać dobrych stosunków z Anglią i Francją. Niemcy uzyskały tylko poparcie Austro-Węgier – od poparcia uchyliły się nawet Włochy, które przecież związane były z Niemcami trójprzymierzem.
Jedyne co udało się osiągnąć Niemcom to równość opłat celnych. Francuzi po społu z Hiszpanami mieli zbierać opłaty i zarządzać portami.
Konferencja w Algeciars była ważnym krokiem prowadzącym do I wojny światowej.
Starzy adwersarze po miesiącach nieporozumień, Francja i Wielka Brytania zawarły w 1904 roku “entente cordiale” czyli “serdeczne porozumienie” (w dosłownym tłumaczeniu). Nie dotyczyło ono sojuszu militarnego, ale rozwiązywało wzajemne konflikty kolonialne, co stanowiło podstawę późniejszej współpracy kolonialnej.
Postanowiono działać wspólnie. Wojna burska nadwyrężyła imperialne zasoby Zjednoczonego Królestwa. Tymczasem Rosja, Japonia, Stany Zjednoczone, Francja oraz Niemcy rozbudowały znacząco swoje floty, zagrażając bezpośrednio pozycji Wielkiej Brytanii na morzach. Francja z kolei zamierzała odwieść Brytyjczyków od blokowania francuskich ambicji kolonialnych w Afryce. Obydwa kraje chciały również uniknąć wmanewrowania w wojnę pomiędzy Rosją i Japonią (Wielka Brytania popierała Japonię, a Francja Rosję).
Ustalono również prawo połowu poza Nowofundlanią, ale jej najważniejsze klauzule dotyczyły dwóch państw północnoafrykańskich. Polityka Francji “pokojowej penetracji”, a naprawdę powolnego zagarniania Maroka niepokoiła Wielką Brytanię, ponieważ jej statki musiały przepływać przez Cieśninę Gibraltarską w drodze nad Morze Śródziemne. Z kolei Brytyjska okupacja Egiptu, który za czasów Napoleona stanowił część cesarstwa, irytował Francję. Ententa rostrzygnęła te kwestie: od tej pory żadne z państw nie będzie się sprzeciwiać akcji drugiego w tym regionie.
Powołanie Ententy pokazało również, że oba państwa mogą i potrafią ze sobą współpracować. Egipt i Maroko nie miały nic do powiedzenia przy określaniu swojego losu. Także myślące o ekspansji Niemcy z niepokojem patrzyły na układy Francji i Wielkiej Brytanii.
Cesarz Wilhelm II próbował sprawdzić działanie Ententy, przedstawiając się jako protektor marokańskiej niezależności. Rezultatem było zacieśnienie się angielsko-francuskiego porozumienia oraz jeszcze większa izolacja Niemiec.
Entente cordiale przetrwało do wybuchu II wojny świetowej.
Jesień rok 1902 syberyjska osada Wiercholeńsk. Zesłaniec, 23 letni Lejb Dawidowicz Bronstein melduje policji, że jest chory. Policjanci codziennie zaglądają do niego, zawsze leży na boku twarzą dościany. Pewnego dnia przyglądają się uważniej i okazuje się, że zamiast skazanego leży manekin. W tym czasie Bronstein jest już daleko w drodze do Irkucka, schowany pod słomą w chłopskim wozie.
Jego przyjaciele wyposażyli go w walizkę pełną ubrań i niewypełniony paszport. W rubryce nazwisko wpisuje Trocki, prawdopodobnie z od niemieckiego słowa oznaczającego “opór”. Od tego momentu Lejba Dawidowicza Bronsteina wszyscy poznają jako Lwa Trockiego przydomek “Pióro” od jego łatwości pisania.
W ciągu czterech lat więzienia i syberyjskiego zesłania, Trocki brał aktywny udział w ruchu rewolucyjnym, pisząc artykuły do podziemnej prasy. Będąc na zesłaniu śledził wydarzenia dzięki literaturze, która była przemycana do Wiercholeńska z Londynu i Genewy.
Szczególną uwagę Trockiego przykuła broszura zatytułowana “Co zrobić?” mało znanego ideologa W.I. Lenina. Właśnie ta broszura przyczyniła się do wzmocnienia chęci ucieczki z Syberii. W broszurze Lenin przekonywał, że elitarna kadra profesjonalistów powinna objąć kontrolę nad rewolucją proletariacką. Sam Trocki się nie do końca z tym zgadzał ale uznał Lenina za przywódcę jakiego w danej chwili potrzebują.
Po ucieczce z zesłania Trocki udał się do Londynu, gdzie odrazu udał się do mieszkania Lenina. Żona Lenina, Nadieżna Krupska, otworzyłą drzwi i wykrzyknęła gdy go zobaczyła: “Pióro przyszedł!”. Tego październikowego ranka 1902 roku Lew Trocki został przyjęty przez Włodzimierza Ilicza Lenina jako jego towarzysz i protegowany.
Do roku 1907 przebywał na emigracji. W 1917 roku został członkiem partii bolszewickiej, był Przewodniczącym Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, jak również jednym z przywódców bolszewickiego zbrojnego przewrotu.
Źródło: “Nasze Czasy. Ilustrowana Historia XX Wieku” pod redakcją Lorraine Glennon. Grupa Wydawnicza Bertelsmann.
“Ogłoszone obecnie (w Niemczech) antysemickie ustawy segregacyjne przywodzą na myśl czasy średniowieczne” – napisał na temat wprowadzonych ustaw norymberskich brytyjski dziennikarz. W istocie owe dekrety, podpisane przez Hitlera 15 września 1935 roku, stanowiły dopiero zapowiedź późniejszego koszmaru, jaki stał się udziałem europejskich Żydów.
Ustawy norymberskie pozbawiły praw obywatelskich ponad 600 tysięcy niemieckich Żydów ( a w późniejszych latach miliony w krajach, które znalazły się pod niemiecką okupacją), były pierwszym etapem hitlerowskiego “ostatecznego rozwiązania” – czyli eksterminacji wszystkich europejskich Żydów. W Niemczech uchwalono prawa “o obywatelstwie Rzeszy” oraz “o ochronie czci i krwi niemieckiej”. Na mocy tych ustaw pozbawiono Żydów niemieckiego obywatelstwa (praw wyborczych, zajmowania urzędów państwowych, a nawet wywieszania niemieckiej flagi).
Żydzi nie mogli odtąd wykonywać pewnych zawodów oraz wchodzić w związki małżeńskie i towarzyskie z nie-Żydami. Zakazy te obejmowały rónież osoby z domieszką krwi semickiej. Zawarte wcześniej małżeństwa mieszane uznawano za nieważne. Ludzi, którzy nie rozwodzili się z żydowskimi partnerami, więziono. Owe próby narzucania “czystek rasowych” nie powstrzymały podczas wojny niemieckich żołnierzy przed gwałceniem kobiet pochodzenia semickiego.
Ustawy norymberskie zepchnęły niemieckich Żydów na margines życia społecznego. Ciągła propaganda antysemicka w radiu, gazetach, książkach i przemówieniach skutecznie podsycała zadawnione antyżydowskie resentymenty. “Miną lata zanim Niemcy powrócą do normalnego życia” – pisała dziennikarka Bella Fromm. – “Złowieszcza doktryna nazistowska (…) zakorzeniła się głęboko w umysłach dorosłych, młodzieży i dzieci”.
Niemcy przyglądali się biernie lub też wyrażali radość, gdy zmuszano Żydów do sprzedawania za grosze swoich domów i zakładów. Milczano, kiedy całe żydowskie rodziny znikały w tajemniczych okolicznościach. Z ich majątku Hilter brał środki na rozbudowę swojej armii.